یکی از نمونههای واقعی پیروی از سیاستهای نگاه به بیرون و تجارت آزاد در دنیا، کشور مکزیک است. اولین پیمان چندجانبۀ بزرگ تجارت آزاد در دنیا، پیمان نفتا است که در سال ۱۹۹۴ میلادی، میان سه کشور ایالات متحدۀ امریکا، مکزیک و کانادا منعقد گردید. در این قرارداد اکثر تعرفههای تجاری میان این سه کشور، به صورت کامل برداشتهشد. پس از انعقاد این قرارداد، مردم در هر سه کشور به اعتراض پرداختند. در کشور مکزیک، صدها هزار کشاورز با تراکتورهای خود به خیابانها آمدند و نگرانی خود را نسبت به ناتوانی در رقابت با کشاورزان امریکایی در قیمت تمامشدۀ محصول ذرت خود اعلام کردند؛ چراکه در امریکا دولت مرکزی برای تولید محصول ذرت به کشاورزان یارانه پرداخت میکرد. بنابراین قیمت تمامشدۀ ذرت در امریکا پایینتر از قیمت تمامشدۀ آن در مکزیک بود. لذا با حذف تعرفههای تجاری، کشاورزان مکزیکی نتوانستند با کشاورزان امریکایی رقابت کنند و در نتیجه، حدود دومیلیون کشاورز در مکزیک شغل خود را از دست دادند و مجبور به ترک زمینهای خود شدند.[1] آنها مجبور بودند برای تأمین هزینههای زندگی خود با دستمزد پایین کارگری کنند.
ممکن است گفته شود که قیمت پایینتر برای محصول ذرت هرچند برای کشاورزان امری منفی تلقیشده، اما قدرت خرید مردم مکزیک را بالاتر برده است. این تصور کاملاً غلط است؛ به خاطر این که بر اساس پیمان نفتا، دولتها میبایست از قیمتگذاری برای خردهفروشی مواد غذایی خودداری میکردند تا قیمتها به صورت رقابتی تعیین شود. در نتیجه بر خلاف تصور فوق، قیمت نان ذرت مکزیکی که قوت غالب مردم این کشور محسوب میشد، تنها در یک دهه ۲۷۹ درصد افزایش یافت که منجر به افزایش گرسنگی و سوءتغذیه در مردم مکزیکشد.[2]
[1] Laura Carlsen, Under Nafta, Mexico Suffered, and the United States Felt Its Pain, Newyork Times, 2013, 24 November.
(لورا کارلسن، «در دوران نفتا: مکزیک رنج کشید و امریکا دردش را احساس کرد!»، نیویورک تایمز، 24 نوامبر 2013.)
متن کامل این مقاله در نشانی زیر قابل دسترسی است:
[2] مارتا مِچِکا، سیاست وابستگی، ص126.