در فوریه 2021، گاردین فاش کرد که بیش از 6500 کارگر مهاجر در قطر از زمان به دست آوردن حق میزبانی جام جهانی در سال 2010 توسط این کشور جان خود را از دست دادهاند، که این تعداد احتمالا با فرض حداقلی است. گزارش قبلی گاردین در سال 2019 به علل مرگ کارگران مهاجر پرداخت. بر اساس آمار رسمی کشتهشدگان قطر، اکثر کارگران مهاجر به دلیل «مرگهای طبیعی» مانند نارسایی قلبی یا تنفسی جان خود را از دست دادهاند. بررسیها اما نشان میدهد که بسیاری از متوفیان در سنین بیست و سی سالگی بودهاند و در شرایطی خوب و سالم وارد قطر شدهاند. این منجر به این سوءظن میشود که مرگ آنها ممکن است آنطور که قطریها گفتهاند «طبیعی» نبوده باشد. برای تحقیقات خود، گاردین با یک متخصص قلب و عروق با تجربه گفتگو کرد. او دریافت که صدها مرد جوان که به ندرت دچار حملات قلبی میشوند، در قطر به دلیل سکته قلبی جان خود را از دست دادند که به نوبه خود ناشی از استرس گرمایی شدیدی بود که آنها در معرض آن قرار داشتند. با توجه به این واقعیت که این مهاجران مجبور بودند تا ده ساعت در روز در دمای بالای 45 درجه کار کنند، تعجب آور نیست.[1]
در سال 2016، عفو بین الملل گزارشی را بر اساس مصاحبه با بیش از 200 کارگر مهاجر منتشر کرد. برخی از آنها در یک سایت ساخت و ساز استادیوم کار میکردند، برخی دیگر به عنوان منظرهساز یک مجموعه ورزشی، جایی که تیمهایی مانند پاری سن ژرمن به طور منظم اردوهای تمرینی را برگزار میکردند، حضور داشتند. یافتهها تکاندهنده بود. بسیاری از کارگران مهاجر ادعا کردند که ماهها حقوق دریافت نکردهاند. علاوه بر اینکه قادر به پرداخت نیازهای اولیه مانند غذا نبودند، این امر آنها را از پرداخت بدهیهای مربوط به استخدام یا ارسال پول به خانه برای خانوادههای خود باز داشت، که در ابتدا دلیل خروج مهاجران از خانه بود. نمونه دیگر مصادره پاسپورت کارگران مهاجر توسط کارفرمایان آنها بود که کارگران را از خروج از کشور منع میکرد. برخی از کارگران نپالی که مصاحبه شده بودند، ادعا کردند که در سال 2015 پس از زلزله فاجعه باری که این کشور را لرزاند و تقریباً 10000 نفر را کشت، اجازه ملاقات با خانوادههای خود را نداشتند.[2]
عفو بین الملل در گزارش جدیدی که منتشر شد فاش کرد کارگران مهاجری که برای جام جهانی 2022 استادیوم بین المللی خلیفه را در دوحه میسازند، متحمل سوءاستفادههای سیستماتیک و در برخی موارد کار اجباری شدهاند. برای بازیکنان و هواداران، استادیوم جام جهانی محل رویاهاست. برای برخی از کارگرانی که با ما صحبت کردند، این میتواند مانند یک کابوس زنده باشد.[3] سالهاست که گروههای حقوق بشر از سیستم به اصطلاح «کافلا» قطر انتقاد کردهاند که عملاً معیشت کارگران را در اختیار کارفرمایان خود قرار میدهد. به این ترتیب، کارفرمایان به طور معمول از کارگران استثمار میکنند، زیرا وضعیت قانونی و مسکونی آنها مستقیماً تحت کنترل شرکت است.
یکی از این فعالان میگوید: «سیستم کفالا یک عنصر واقعی ترس ایجاد میکند به طوری که کارگران حتی نمیتوانند حق خود را بخواهند و کارفرمایان را با این احساس مواجه میکند که نیازی به دادن حقوق کارگران ندارند. به خاطر این هوای ترس و تصور انتقام جویی، سوء استفادههای زیادی صورت میگیرد.» اگرچه قطر متعهد شده است که اصلاحات گستردهای را برای رسیدگی به نگرانیهای حقوق بشر، از جمله ایجاد یک سیستم حمایت از دستمزد، اعمال کند، منتقدان معتقدند که بدون بازنگری در این سیستم، تغییر چندانی نخواهد داشت. جوید میگوید: «تا زمانی که سیستم کفالا لغو نشود، هیچ یک از این اصلاحات تضمین نمیکند که کارگران به طور عادلانه حقوق دریافت کنند.»[4]
[1] https://www.theguardian.com/global-development/2021/feb/23/revealed-migrant-worker-deaths-qatar-fifa-world-cup-2022
[2] https://a-global-perspective.com/2022/01/13/the-qatar-disaster/
[3] https://www.amnesty.org/en/latest/press-release/2016/03/abuse-of-world-cup-workers-exposed/
[4] https://learngerman.dw.com/en/qatar-football-psg-world-cup/a-54706466