سرزمین خون

در قرن بیستم، سرزمین‌های لهستان، بلاروس، اوکراین و کشورهای بالتیک صحنه یکی از بزرگ‌ترین تراژدی‌های انسانی در تاریخ جهان شدند، مجموعه‌ای از رویدادهای فجیع که ترکیبی از نسل‌کشی‌ها، پاکسازی‌های قومی و جنگ‌ها بود که در نهایت به اوج خود رسید. هولوکاست در طول کمی بیش از یک دهه، بین سال‌های 1932 زمانی که گرسنگی بزرگ در اوکراین شروع شد و 1945 هنگامی که جنگ جهانی دوم پایان یافت، حدود 14 میلیون نفر در این منطقه– که تاریخ‌دان آمریکایی تیموتی اسنایدر آن را «سرزمین‌های خون» نامید – زندگی می‌کردند جان خود را از دست دادند. مردم (بیشتر غیرنظامیان) که بین هیتلر و استالین، دو نوع رقیب رژیم توتالیتر گیر افتاده بودند، در پاکسازی‌های استالینیستی – از هولودومور (1932-1935)، از طریق عملیات لهستانی استالین (1937)، و نابودی گسترده بلاروس‌ها، به قتل رسیدند. آنها قربانی عملیات‌های جنگی، اعدام‌های نازی‌ها و ماشین‌آلات هولوکاست شدند. همه اینها آن را به زمان و منطقه‌ای بی‌سابقه در تاریخ جهان تبدیل کرد. در نتیجه جنگ جهانی دوم، لهستان حدود 6 میلیون تلفات (3 میلیون نفر از آنها یهودیان) متحمل شد. این رقم 17٪ از جمعیت لهستان قبل از جنگ بود.[1]

[1] https://culture.pl/en/article/15-historical-quirks-that-make-poland-so-different-from-the-rest-of-europe