دوران طلایی اقتصاد!

تا آغاز جنگ جهانی اول، رشد اقتصادی کشورهای استرالیا، کانادا و امریکا حدود 3.5 تا 4 درصد بود؛ اما در همین سال‌ها تولید ناخالص داخلی سرانۀ آرژانتین، رشد سالانه 6.5 تا 6.6 درصدی را تجربه می‌کرد.[1] این رشد ریشه در پیشرفت آرژانتین داشت. ظهور حمل‌ونقل ریلی موجب‌شده بود که محصولات کشاورزی آرژانتین به راحتی از اقصی نقاط کشور به بندرها حمل‌شده و از ‌آن‌جا به کشورهای اروپایی صادر شوند. در نتیجۀ این درآمدها، سرمایه‌گذاری قابل توجهی در حوزۀ زیرساخت‌های آرژانتین انجام‌شد. برای مثال، شبکه ریلی این کشور در آغاز قرن بیستم تبدیل به دهمین شبکۀ بزرگ ریلی در جهان‌شد. آرژانتین توانست در سال ۱۹۱۳ در رتبۀ دهمین کشور ثروتمند دنیا از نظر سرانۀ تولید ناخالص داخلی نیز قرار گیرد.[2] استفاده از ظرفیت‌های داخلی کشور برای افزایش تولید و به تبع آن افزایش صادرات و ارزآوری، توانسته بود سامان خوبی به اقتصاد آرژانتین ببخشد. اما این روندِ پیشرفت تداوم نیافت.

[1] L.Davis & R.Gallman, Evolving Financial Markets and International Capital Flows: Britain, the Americas, and Australia, 1865–1914 (Japan ـUS Center UFJ Bank Monographs on International Financial Markets). Cambridge: Cambridge University Press, 2001, p. 647.

[2] Gerardo della Paolera, Alan M. Taylor, A New Economic History of Argentina, Volume 1, Cambridge University Press, 2003, p. 3.