بریتانیا که در بسیاری از تحولات اقتصادی تاریخ جهان مانند انقلاب صنعتی، تجارت آزاد و خصوصی سازی نئولیبرال، پیشگام بود، در بوجود آوردن پناهگاههای مالیاتی در جزایر فراساحلی نیز اولین بود. در دهه 1980 و 1990 میلادی اکثر مراکز مالی فراساحلی در مرز دریایی بریتانیا شکل گرفت. در جزایر فراساحلی کوچک حدود 400 میلیارد پوند -معادل بیش از نصف تولید ناخالص داخلی بریتانیا- نگهداری میشد. در سال 1997 سپردههای بانکی تنها در جزیره جرسی 11 میلیارد پوند بود. در حالی که در سال 1980 این مقدار 8 میلیارد پوند بود و این روند صعودی در دهههای بعدی نیز ادامه پیدا کرد. بین سالهای 1972 و 1988 از طریق شرکتهای ساحلی 1.2 میلیارد دلار پولشویی اتفاق افتاد. در جریان این پولشویی شاهزاده عربستان، محمد، از وزیر سابق انگلیس جاناتان ایتکن رشوه دریافت کرد. یک سوم ثروت ذخیره شده در شرکتهای فراساحلی، در 17 جزیره کارائیب که بیشترشان خارج از مرز انگلستان هستند نگهداری میشود. برخی از برآوردها نشان میدهد که بیش از یک سوم تا نیمی از این پولها حاصل جرم و فساد است. در حالی که کشورهای بانکی جهان مانند سوئیس و لوکزامبورگ تحت فشار بین المللی مجبور شدند از محرمانگی خود عبور کنند، نقش پناهگاههای مالیاتی کارائیب اهمیت بیشتری پیدا میکند. یکی از مواردی که بستر مناسبی برای پولشویی و فساد فراهم کرد، مرکز مالی بسیار بزرگ MainlandUK یا London city بود. این مرکز در شهر لندن بصورت یک شهرک کوچک با قوانین و شرایط اختصاصی فعالیت میکند. همانطور که در مورد جزایر فراساحلی گفته شد در این مرکز نیز نظارت و شفافیت کم و تا حدی محرمانگی حاکم است. این ویژگیها باعث میشود بستر مناسبی برای انتقادل و مبادله سرمایههای نامشروع شکل گیرد. امریکا در دهه 1990 به علت وجود 1000 میلیارد دلار سرمایه خارجی در این مرکز، انگلیس را در رتبه اول پولشویی و فساد قرار داد. اگرچه دولت انگلیس با این ادعا مخالفت دارد اما این واقعیت که میلیونها دلار وام صندوق بین المللی پول به روسیه از طریق شعبه لندن بانک نیویورک تحت مقررات انگلستان پولشویی شد، خلاف این نظر است.